Aktywność antyoksydacyjna ekstraktów z ziela dziurawca zwyczajnego otrzymanych w wyniku ekstrakcji wspomaganej ultradźwiękami

Abstrakt

Wstęp: Dziurawiec zwyczajny (Hypericum perforatum L.) jest rośliną z rodziny dziurawcowatych powszechnie występującą na terenach Europy, Azji, Afryki i Ameryki Północnej. Wykorzystywana jest jako surowiec leczniczy np. w depresji, chorobach wirusowych, bakteryjnych czy schorzeniach układu pokarmowego. Ziele dziurawca jest źródłem hiperycyny, a także flawonoidów przydatnych w redukowaniu negatywnych skutków działania wolnych rodników.

Celem pracy była ocena aktywności antyoksydacyjnej alkoholowych i wodnych wyciągów z H. perforatum.

Materiały i metody: Analizie poddano ekstrakty z ziela dziurawca sporządzone w etanolu, metanolu i izopropanolu (każdy w trzech stężeniach – 40%, 70% (v/v) i nierozcieńczony) oraz w wodzie. Ekstrakty otrzymano w wyniku działania ultradźwię-
ków przez 15, 30 i 60 min, natomiast ich potencjał antyoksydacyjny oceniono przy użyciu 2,2-difenylo-1-pikrylohydrazylu (DPPH) i oznaczania zdolności redukowania jonów żelaza (FRAP).

Wyniki: Wszystkie wyciągi wykazywały aktywność przeciwutleniającą. W przypadku metody DPPH mieściła się ona w zakresie 2,42–4,37 mg troloksu/g surowca, co odpowiada RSA (radical scavenging activity) na poziomie 53,89–91,98%. Najwyższe wyniki uzyskano dla prób ekstrahowanych przez 60 min, których większość wykazywała aktywność na poziomie ponad 4,00 mg troloksu/g surowca. W przypadku metody FRAP zdolności redukujące ekstraktów wahały się w zakresie 1,40–37,82 mg FeSO4/g surowca, przy czym najwyższe wyniki uzyskano dla prób sporządzonych w stężonym metanolu. Z kolei wyciągi wodne wykazywały słaby potencjał antyoksydacyjny.

Wnioski: Ziele dziurawca charakteryzuje się wysoką aktywnością antyoksydacyjną. W większości przypadków wyższy potencjał wykazują wyciągi sporządzone w nierozcieńczonych alkoholach. Rodzaj zastosowanego rozpuszczalnika oraz czas ekstrakcji wpływają na właściwości przeciwutleniające wyciągów.