PORÓWNANIE OPINII WŚRÓD NIEPEŁNOSPRAWNYCH SPORTOWCÓW I STUDENTÓW UNIWERSYTETU SZCZECIŃSKIEGO NA TEMAT SPORTU INWALIDZKIEGO
DOI:
https://doi.org/10.21164/pomjlifesci.15Słowa kluczowe:
sport niepełnosprawnych, studenci, inwalidziAbstrakt
Wstęp: Uprawianie sportu przez niepełnosprawnych staje się zjawiskiem coraz bardziej powszechnym dzięki rosnącej liczbie ośrodków sportowych, szerszemu propagowaniu tej formy aktywności przez organizacje działające na rzecz inwalidów oraz środki masowego przekazu. Celem pracy było porównanie wiedzy i opinii na temat sportu inwalidzkiego studentów kultury fizycznej i niepełnosprawnych sportowców. Metody: Badania przeprowadzono metodą sondażu diagnostycznego, używając dwóch własnych kwestionariuszy ankiety, jeden dla studentów kultury fizycznej, drugi dla sportowców z Klubu Sportowego Inwalidów ,,Start”. Składały się one z metryczki i 17 pytań dotyczących sportu inwalidzkiego. Przebadano 45 studentów studiów stacjonarnych Wydziału Kultury Fizycznej i Promocji Zdrowia US: 30 (66,7%) kobiet i 15 (33,3%) mężczyzn. Średni wiek badanych wynosił 23,67 lat. Z klubu sportowego „Start” przebadano 33 osoby: 18 (54,5%) kobiet i 15 (45,5%) mężczyzn. Średni wiek badanych wynosił 28,57 lat. Wyniki: Wśród osób niepełnosprawnych 10 (30,30%) osób nie potrafiło wymienić nazwiska sportowca niepełnosprawnego; w grupie studentów takich osób było 33 (73,30%). Zdaniem studentów uprawianie sportu to dla inwalidów przede wszystkim rehabilitacja (51,11%), natomiast wg niepełnosprawnych to satysfakcja i podniesienie własnej samooceny (36,36%). Spośród środków masowego przekazu telewizja okazała się najlepszym źródłem czerpania wiedzy w obu grupach. Zdaniem studentów, poziom posiadanej wiedzy odnośnie sportu niepełnosprawnych jest zadowalający (66,7%); tylko 6% niepełnosprawnych uznało, że to prawda. Wnioski: 1. Wiedza studentów kultury fizycznej na temat sportu inwalidzkiego jest powierzchowna. Niepełnosprawni również nie posiadają dostatecznej ilości informacji o sporcie inwalidzkim. 2. Inna jest ocena roli sportu w życiu inwalidów w obu grupach badanych. Osoby zdrowe postrzegają rolę sportu głównie jako rehabilitację, zaś niepełnosprawni jako satysfakcję i podniesienie własnej samooceny.Bibliografia
Krajewska M., Grabowski H., Grabowski W.: Edukacja zdrowotna a styl życia uczniów gimnazjum. In: Promocja zdrowia w hierarchii wartości. NeuroCentrum, Lublin 2005, 92–96.
Woleński J.: Duch sportu. Agencja Wydawnicza, Kraków 1980.
Rucińska M.: Rehabilitacja poprzez sport. Post Med Klin Wojsk. 2008, (13) 2, 49.
Kujawa J., Janiszewski M.: Sport w rehabilitacji osób niepełnosprawnych jako forma wspomagania procesów regeneracji, adaptacji i kompensacji zaburzonych funkcji. Kwart Ortop. 2004, 1, 14–17.
Dromlewska D.: Sport niepełnosprawnych. Post Med Lot. 2004 (1), 145–146.
Kubicki W.: Jak to było w przeszłości. Sport Niepełnosprawnych. 2004, 2, 18.
Zembaty A.: Kinezyterapia. Kasper, Kraków 2003, 168–169.
Milanowska K.: Znaczenie zwiększonej aktywności ruchowej osób niepełnosprawnych jako czynnika kompensującego ich sprawność psychofizyczną. In: Sport szansą życia niepełnosprawnych. Ed. J. Ślę żyński J. Polskie Stowarzyszenie Osób Niepełnosprawnych, Kraków 1997, 28–30.
Niepełnosprawni. http://www.niepełnosprawni.info/ledge/x/9606 (18.09.2013).
McKnight J.: The careless socjety: Community and its counterfeits. Basic Books, New York 1995.
Kikolski W.: Sport niepełnosprawnych – wyczyn czy rehabilitacja. Med Sport. 1999, 15 (12), 5–8.
Szeliga M.Ł.: Wysoka ocena osób niepełnosprawnych. Sport Niepełnosprawnych. 2004, 4, 29–32.
Sobiecka J.: Sport inwalidów – wyobcowany krąg ludzi? Post Rehab. 1999, 13, 3.
Lipińska¬ Lokś J.: Psychospołeczne funkcjonowanie uczniów niepełnosprawnych w klasach integracyjnych. In: Człowiek niepełnosprawny w różnych fazach życia. Ed. J. Bąbka. PZWL, Warszawa 2004, 81–91.
Murphy N.A., Carbone P.S.: Promoting the participation of children with disabilities in sports, recreation and physical activities. Pediatrics. 2008, 121 (5), 1057–1061.
Giannini M.J.: National initiative on physical fitness for children and youth with disabilities. In: Office on Disability Office of the Secretary. U.S. Department of Health and Human Services, 2004.
U.S. Department of Health and Human Services. National initiative on physical fitness for children and youth with disabilities 2004. http://www.hhs.gov/od/physicalfitness.html (12.02.2009).
Bar¬ or O.: Health benefits of physical activity during childhood and adolescents. President Council on Physical Fitness and Sports Physical Activity and Fitness Research Digest. 1995, 2 (4), 1–8. http://www. fitness.gov/childhood.htm (12.02.2010).
Grange R.W., Call J.A.: Recommendations to define exercise prescription for Duchenne muscular dystrophy. Exerc Sport Sci Rev. 2007, 35 (1), 12–17.
Wilson P.E.: Exercise and sports for children who have disabilities. Phys Med Rehabil Clin N Am. 2012, 13 (4), 907–923.
Clark M.W.: The physically challenged athlete. Adolesc Med. 1998, 9 (3), 491–499.
Wilson P.E., Clayton G.H.: Sports and disability. Focused Rev. Suppl. 1, March 2010, S46–S54.
Bouchard C., Shephard R.J.: Physical activity, fitness and health. Champaign, IL: Human Kinetics Publishers; 1994.
Dweyer T., Magnussen C.G., Schmidt M.D.: Decine in physical fitness from childhood to adulthood associated with increased obesity and insulin resistance in adults. Diabetes Care. 2008, 32, 683–687.
Groff D.G., Lundberg N.R., Zabriskie R.B.: Influence of adapted sport on quality of life: Perceptions of athletes with cerebral palsy. Disabil Rehabil. 2009, 31 (4), 318–326.
