OCENA SPOSOBU POSTĘPOWANIA I WYNIKÓW LECZENIA U PACJENTÓW Z ODMĄ PRĘŻNĄ
DOI:
https://doi.org/10.21164/pomjlifesci.4Słowa kluczowe:
odma prężna, uraz klatki piersiowej, dekompresja, drenaż, urazy wielonarządoweAbstrakt
Wstęp: Odma prężna stanowi stan bezpośredniego zagrożenia życia. Celem pracy była ocena wyników leczenia odmy prężnej u pacjentów urazowych.
Materiał i metody: Oceniono wyniki leczenia 22 chorych urazowych hospitalizowanych w latach 2000–2010, u których w chwili przyjęcia do szpitala stwierdzono objawy odmy prężnej. Chorzy ci stanowili 18% pacjentów urazowych, u których w chwili przyjęcia do szpitala, w trakcie badania wstępnego, rozpoznano odmę. W analizowanej grupie było 17 mężczyzn i 5 kobiet. Wiek chorych wynosił 21–85 lat (średnio 48,8). W 19 przypadkach odma związana była z urazem wielonarządowym. W większości przyczyną były wypadki komunikacyjne. Stłuczenie jednego lub obu płuc stwierdzono u 16 pacjentów. Typowy oddech paradoksalny występował u 2 chorych. Liczba złamanych żeber wynosiła średnio u jednego chorego 6,3. U każdego z chorych bezpośrednio przy przyjęciu, po postawieniu rozpoznania na podstawie objawów klinicznych odbarczono odmę prężną, zakładając drenaż jamy opłucnej. Po wykonaniu drenażu uzyskiwano rozprężenie płuca i poprawę stanu klinicznego chorego w ciągu kilku minut. Wówczas kontynuowano dalszą diagnostykę i postępowanie terapeutyczne. Pełny czas pobytu chorych w związku z wielonarządowym charakterem urazu wynosił średnio 58,6 dni. W trakcie leczenia urazów wielonarządowych zmarło 2 chorych. U żadnego z chorych przyczyną zgonu nie była odma.
Wniosek: Standard terapeutyczny nakazujący odbarczenie odmy prężnej już bezpośrednio przy przyjęciu chorego do szpitala pozwala na przeżycie, pomimo ciężkiego charakteru obrażeń.
Pobrania
Bibliografia
Anderson I.D., Woodford M., de Dombal F.T., Irving M.: Retrospective study of 1000 deaths from injury in England and Wales. Br Med J. 1988, 296, 1305–1308.
MacKenzie E.J., Morris J.A., Smith G.S., Fahey M.: Acute hospital costs of trauma in the United States: implications for regionalized systems of care. J Trauma. 1990, 30 (9), 1096–1101.
Lipiński J., Lasek J.: Modern approach to management of patients following major trauma. Przegl Lek. 2000, 57 (5), 120–123.
Tin Tin S., Woodward A., Ameratunga S.: Injuries to pedal cyclists on New Zealand roads, 1988–2007. BMC Public Health. 2010, 10, 655.
Brongel L.: Ciężkie mnogie i wielonarządowe obrażenia ciała: zasady postępowania. Przegl Lek. 2003, 60 (7), 56–62.
Richardson J.D., Miller F.B., Carrillo E.H., Spain D.A.: Complex thoracicinjuries. Surg Clin North Am. 1996, 76 (4), 725–748.
Frink M., Zeckey C., Mommsen P., Haasper C., Krettek C., Hildebrand F.:Polytrauma management – a single centre experience. Injury. 2009, 40 (4), 5–11.
Lisieska‑Tyszko S., Lipiński J., Lasek J., Jackiewicz A., Stasiak M., Witkowski Z.: Skojarzone obrażenia piersiowo‑brzuszne. Now Lek. 2008, 77 (2), 101–106.
Mowery N.T., Gunter O.L., Collier B.R., Diaz J.J., Haut E., Hildreth A. et al.: Practice management guidelines for management of hemothorax and occult pneumothorax. J Trauma. 2011, 70, (2), 510–518.
Brongel L., Hładki W., Karski J., Lasek J., Nogalski A., Słowiński K.: Postępowanie w przypadku urazów: zalecenia Sekcji Urazów Towarzystwa Chirurgów Polskich. Med Prakt Chir. 2010, 5, 9–25.
Barton E.D.: Tensionpneumothorax. Cur Opin Pulm Med. 1999, 5 (4), 269–274.
Chan S.S.: Tension pneumothorax managed without immediate needle decompression. J Emerg Med. 2007, 36 (3), 242–245.
Sanchez L.D., Straszewski S., Saghir A., Khan A., Horn E., Fischer C. et al.: Anterior versus lateral needle decompression of tension pneumothorax: comparison by computed tomography chest wall measurement. Acad Emerg Med. 2011, 18 (10), 1022–1026.
Friend K.D.: Prehospital recognition of tension pneumothorax. Prehosp Emerg Care. 2000, 4 (1), 75–77.
