Zębiniaki komory miazgi – diagnostyka i postępowanie. Opis przypadków
DOI:
https://doi.org/10.21164/pomjlifesci.580Słowa kluczowe:
kamienie miazgowe, zębiniaki, leczenie kanałowe, stomatologiczny mikroskop zabiegowyAbstrakt
Wstęp: Zębiniaki to zmineralizowane twory występujące w miazdze zębowej uzębienia mlecznego i stałego. Topograficznie dzielimy je na wolne, przylegające i śródmiąższowe. Zębiniaki występują rzadko, jednak mają duże znaczenie kliniczne ze względu na trudności, jakie powodują w trakcie leczenia endodontycznego.
Celem pracy było opisanie własnych przypadków leczenia zębiniaków zlokalizowanych w obrębie komory zęba. Przedstawiono także sposoby postępowania z wykorzystaniem różnych technik i instrumentów. Zwrócono uwagę na zróżnicowany wygląd zębiniaków w obrazie mikroskopu oraz na konieczność zachowania odpowiednich procedur wysokospecjalistycznego leczenia kanałowego, takich jak praca w koferdamie i w powiększeniu, pozwalających uniknąć poważnych powikłań.
Materiały i metody: Specjalistycznemu leczeniu kanałowemu poddano 4 przypadki zębów trzonowych z podejrzeniem zębiniaka wewnątrzkomorowego. Zabiegi jego usunięcia wykonano w warunkach aseptycznych, w koferdamie oraz w powiększeniu przy użyciu stomatologicznego mikroskopu zabiegowego. Do usunięcia pulpolitów zastosowano wiertła różyczkowe na przedłużonym trzonku, wiertła Munce Discovery Burs oraz skaler ultradźwiękowy z końcówkami do wykańczania dostępu do kanałów i lokalizacji ich ujść. Po uzyskaniu dostępu do jamy zęba kanały opracowano chemo-mechanicznie wg zasad przyjętych we współczesnej endodoncji. Po ostatecznym wypełnieniu jam zęba wykonywano kontrolne zdjęcia RVG.
Wyniki: Podczas leczenia wszystkie zębiniaki zostały całkowicie usunięte z komory zęba, co umożliwiło prawidłowe opracowanie i wypełnienie całego systemu kanałowego.
Wnioski: Usuwanie zębiniaków z jamy zęba jest skomplikowanym i trudnym zabiegiem, wymagającym znajomości anatomii systemu kanałowego, dużych umiejętności operatora, powiększenia pola zabiegowego oraz odpowiedniego sprzętu. Spełnienie tych warunków umożliwia uniknięcie potencjalnych powikłań, takich jak perforacja i/lub nadmierne osłabienie zęba związane z usunięciem zbyt dużej ilości tkanek.