Aktywność fizyczna jako czynnik redukujący zachowania agresywne u młodzieży w wieku gimnazjalnym

Iwona Rotter, Artur Kotwas, Ewa Kemicer­‍-Chmielewska, Aleksandra Watral

Abstrakt


STRESZCZENIE

Wstęp: Zjawisko agresji wśród młodzieży jest jednym z poważniejszych problemów i w ostatnich latach znacząco narasta. Autorzy przeprowadzonych w 2011 r. badań nad agresją i przemocą w szkołach donoszą, że najbardziej rozpowszechnioną formą agresji jest agresja słowna, której doświadczyło aż 63% uczniów. Oznacza to, że niemal ⅔ uczniów choć raz było ośmieszanych, poniżanych czy obrażanych. Według wyników badań agresja fizyczna (PA) dotknęła 33% uczniów.

Celem pracy była ocena związku między aktywnością fizyczną a występowaniem zachowań agresywnych u młodzieży w wieku gimnazjalnym.

Materiał i metody: Badania przeprowadzono jesienią 2013 r. na terenie województwa zachodniopomorskiego wśród 807 uczniów szkół gimnazjalnych. Wykorzystano metodę sondażu diagnostycznego przy użyciu standaryzowanego kwestionariusza ankiety (Kwestionariusz Agresji) autorstwa H. Bussa i M. Perry’ego z 1992 r. (wersja Amity). Analizę statystyczną przeprowadzono w programie Statistica Pl, wersja 10, stosując test Kruskala–Wallisa oraz test U Manna–Whitneya. Do badań przyjęto poziom istotności p ≤ 0,05.

Wyniki: Wyniki testu Kruskala–Wallisa wykazały tylko różnicę istotną statystycznie pomiędzy grupami ankietowanych względem częstości uczęszczania na dodatkowe zajęcia sportowe a poziomem PA (p = 0,02).

Wnioski: Osoby uprawiające sporty zespołowe wykazują większą tendencją do agresji fizycznej niż uprawiający sporty indywidualne. Biorąc pod uwagę stwierdzenie wyższego poziomu agresji fizycznej u młodzieży uprawiającej sport 3–4 razy w tygodniu w stosunku do nieaktywnych fizycznie i bardzo aktywnych (powyżej 5 razy w tygodniu), można domniemywać, że do sportu zgłaszają się osoby o większych skłonnościach do PA i dopiero przy dużym zaangażowaniu sportowym ulega ona redukcji. Wskazane byłoby prowadzenie badań osobowościowych u młodych sportowców, które mogłyby uwiarygodnić tę tezę.

Słowa kluczowe


aktywność fizyczna; zachowania agresywne; młodzież gimnazjalna

Pełny tekst:

PDF

Bibliografia


Wojtyła­‍-Buciora P., Marcinkowski J.T.: Aktywność fizyczna w opinii młodzieży licealnej i ich rodziców. Probl Hig Epidemiol. 2010, 91 (4), 645.

Gracz J.: Działania agresywne a wychowanie fizyczne i sport. In: Sport a agresja: Ed. Z. Dziubiński. Wyd. CDW, Warszawa 2007.

Poklek R.: Wpływ aktywności fizycznej na poziom agresji młodocianych przestępców. Zesz Nauk WSPiA Pozn. 2006, 2, 235–236.

Kalina R.M.: Przeciwdziałanie agresji. Wykorzystanie sportu do zmniejszania agresywności. Polskie Towarzystwo Higieny Psychicznej, Warszawa 1991, 254–256.

Buss A., Perry M.: The Aggression Questionnaire. J Person Soc Psychol. 1992, 6, 452–459.

Jasiński T.: Deklarowana agresja i agresywność u chłopców trenujących grę w piłkę ręczną, na tle grup porównawczych. In: Pedagogics, psychology, medical­‍-biological problems of pchysical training and sports. Ed. S. Yermacov. Ministerstwo Oświaty i Nauki Ukrainy, Charków 2007, 12, 164–169.

Sport a agresja. Ed. Z. Dziubiński. Wyd. CDW, Warszawa 2007.

Poklek R.: Rodzaj aktywności fizycznej a poziom syndromu agresji więźniów w zależności od typu zakładu karnego. Life Movement. 2012, 1 (1), 5–15.

Agresja w szkole – spojrzenie wieloaspektowe. Ed. A. Rejzner. TWP, Warszawa 2004.




DOI: http://dx.doi.org/10.21164/pomjlifesci.430

Copyright (c) 2018 Iwona Rotter, Artur Kotwas, Ewa Kemicer­‍-Chmielewska, Aleksandra Watral

URL licencji: https://creativecommons.org/licenses/by-nc-nd/3.0/pl/